Μάνος Ορφανουδάκης - "Στίχοι πριν την άνοιξη"

Μάνος Ορφανουδάκης

Στίχοι πριν την άνοιξη

Στίχοι που γράφτηκαν, εν μέσω χειμώνα, για να πούνε αλήθειες, ψέματα, υπερβολές, να πείσουν και να πειστούν, κι ύστερα να γίνουν μουσική και να βυθιστούν μέσα στο τραγούδι τους.

  

Στο εξώφυλλο, δύο σχέδια του Γιάννη Ρίτσου

ISBN: 978-618-5010-41-6, σελίδες: 56, μέγεθος: 12x17

Ο Μάνος Ορφανουδάκης γεννήθηκε το 1988 στην Κρήτη και κατοικεί στην Αθήνα.

Χρήστος Α. Μιχαήλ: 'Σκιά γυναίκα'

Χρήστος Α. Μιχαήλ

ΣΚΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ

[ μια ποιητική σύνθεση ] 

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Η «Σκιά γυναίκα» είναι μια ποιητική σύνθεση αρχιτεκτονικά δομημένη με αρχή, μέση, τέλος (;) καθώς και με πολλές διακυμάνσεις. Ένα κείμενο που βλέπει την Ελλάδα ως γυναίκα βουτηγμένη στα πάθη της παλεύοντας με τα μέσα και τα έξω της. Η Ελλάδα ως σταλιά στον ωκεανό των αμφιβολιών της Ιστορίας αλλά και της κατά συνθήκη προσωπικής τραγωδίας του καθενός. Ένα ποίημα σε 25 πράξεις που γράφτηκε για να ζήσει μέσα στην εποχή του.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Χρήστος Α. Μιχαήλ γεννήθηκε στη Σαλαμίνα και τελείωσε το σχολείο στη Λεμεσό. Σπούδασε Χρηματοοικονομική και Τραπεζική Διοικητική στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και Media and Journalism στο Newcastle University. Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος σε μουσικά περιοδικά αλλά και ως σύμβουλος πολιτικής επικοινωνίας. Από τις εκδόσεις Τετράγωνο κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Η καχυποψία ενός άλλοθι» (2010) ενώ το διήγημά του «Γουλιά καφέ» περιλαμβάνεται στη συλλογική έκδοση διηγημάτων των εκδόσεων Vakxikon με γενικό τίτλο «Αμ’ έπος ανέργων» (2013). Παράλληλα γράφει στίχους για τραγούδια.

ISBN: 978-618-5010-24-9, Σελίδες: 48, Σχήμα: 14x21

Κυριακή Μπεϊόγλου: "Η προίκα της Ευανθίας"

Kυριακή Μπεϊόγλου

Η προίκα της Ευανθίας

Μυθιστόρημα

ISBN: 978-618-5010-25-6, σελίδες: 196, σχήμα: 14x21

Κωνσταντινούπολη 1453, Αμοργός 1955, Παρίσι 1973, Αθήνα 1995…. Xρόνια πριν... χρόνια μετά… Aνάσες Ιστορίας. Χρονολογίες που έμειναν ορόσημα στη Mεσόγειο. Όταν οι χάρτες άλλαζαν, οι μεγάλες πόλεις κατέρρεαν και οι πολιτικοί οδηγούσαν τις τύχες των λαών σαν ακυβέρνητα καράβια, οι καρδιές των ανθρώπων έπρεπε να ταχθούν για να διασώσουν μια μεγάλη κληρονομιά. Άνθρωποι θύτες και θύματα στην αρένα του καθήκοντος και της τιμής, καλούνται να διαφυλάξουν τη συλλογική μνήμη ενός πολιτισμού. Η Ευανθία Μάνου επιστρέφει από την Αμερική λόγω του θανάτου του παππού της και έρχεται αντιμέτωπη με μια οικογενειακή ιστορία από τα βάθη των αιώνων. Προσπαθώντας να συνθέσει το παζλ από μυστικά και ψέματα, ανακαλύπτει τις ρίζες της οικογένειας Μάνογλου αλλά και τη γυναικεία της υπόσταση. Στο ταξίδι της αυτό την συντροφεύουν ο συγκληρονόμος του μυστικού Νικόλας Παύλου, ο ιερομόναχος Γεννάδιος, ο σύντροφός της Μαρκ Στέντομ, ο Τούρκος Αντάτ Σουρί, η έμπιστη οικονόμος της οικογένειας Ροδή Δοξιάδη... και οι σκιές των ανθρώπων που γέννησαν την ιστορία τους.

Πόσο αξίζει σήμερα να απαρνιέται κανείς την προσωπική του ζωή για να υπηρετήσει μια μεγάλη ιδέα, όταν όλες οι μεγάλες ιδεολογίες έχουν καταρρεύσει; Οι λαοί έχουν μνήμη; Προφήτες, ηγέτες, ανήσυχα πνεύματα, επαναστάτες αναρχικοί, ρομαντικοί, ήρωες της διπλανής πόρτας προσπαθούν να ανατρέψουν την ισχυρή υλιστική έλξη του σύγχρονου ανθρώπου για την ατομικότητα.

Τα "Ανέκδοτα Ποιήματα" του Δημήτρη Χριστοδούλου από τις εκδόσεις Μετρονόμος

Δημήτρης Χριστοδούλου

Ανέκδοτα ποιήματα

ISBN: 978-618-5010-20-1, σελίδες: 96, μέγεθος: 14x20

Η συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του Δημήτρη Χριστοδούλου σε τόμους άρχισε το 1964 με τον τίτλο «Ποιήματα 1954 - 1964» και περιείχε τις οκτώ συλλογές της πρώτης δεκαετίας: «Νυχτοφύλακες» (1954), «Πελταστές» (1956), «Εκ του συστάδην» (1957), «Εστίες αντιστάσεως» (1959), «Μετά το ανακλητικό» (1960), «Παραμεθόρια» (1961), «Πάροδος» (1962), «Επί ευρέος μετώπου» (1964). 

Ο δεύτερος τόμος, με τον γενικό τίτλο «Αιχμές», περιλαμβάνει τα δημοσιευμένα ποιήματα της επόμενης δεκαετίας 1965 – 1975: «Δελφοί» (1965), «Μικρά λυρικά» (1966), «Πρόμαχοι» (1966), «Αιχμές» (1967), «Μετοικεσία» (1972), «Ο Οδυσσέας στην πλατεία» (1974), «Της εξορίας» (1974), με την προσθήκη της ενότητας «Μνημόνιο» (1968 – 1975) που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στον τόμο αυτόν. 

Ο τρίτος τόμος (1977 - 1988) κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό του, με τη φροντίδα της συντρόφου του Μαρίας Κανδρεβιώτου, και περιέχει με χρονολογική επίσης σειρά τις συλλογές: «Πετρέλαια (1977), «Νετρόνια» (1978), «Ελλάδα μπάυ ντέυ» (1981), «Ντισκοτέκ» (1982), «Ο δρόμος για τα καθαρά» (1983), «Πλάγιος άνεμος» (1984), «Το ρολόι του Κυρρήστου» (1985), «Ούλαφ Πάλμε» (1987), «Ο ποιητής κι ο έβενος» (1988).

Με τον τέταρτο τόμο, που περιλαμβάνει τα ανέκδοτα ποιήματά του καθώς και ποιήματα που είχαν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά και δεν συμπεριλήφθησαν στις προηγούμενες συγκεντρωτικές εκδόσεις, ολοκληρώνεται το σύνολο της ποιητικής του δημιουργίας.

Μέσα από τις συγκεντρωτικές αυτές εκδόσεις έχουμε μια συνολική αίσθηση του ποιητικού του έργου που χαρακτηρίζεται για την ενότητα της ροής και της συνοχής του.

"Εγώ είμαι ένας άλλος", του Δημήτρη Μανιάτη

Δημήτρης Μανιάτης

Εγώ είμαι ένας άλλος

ISBN: 9786185010225 Σελίδες: 88 Μέγεθος: 14x21

Ένα καφέ μπαρ στο Μπουένος Άιρες με εγχειρισμένους αξιωματικούς του Χίτλερ. Μια νυχτερινή βόλτα στην Πλατεία Βικτωρίας που έχει κάτι από μια μίνι Οδύσσεια. Ένας φόνος σε καφενείο της Αιτωλοακαρνανίας. Ένα ζευγάρι παπούτσια ως τεκμήριο μνήμης σε ένα πατσατζίδικο της Ομόνοιας. Ένα χτύπημα στην πόρτα και η μετωπική με το παιδί που δεν έκανες ποτέ. Μια πτώση ενός αγγέλου στο Κολωνάκι. Οι κοπέλες ενός κονσομασιόν μπαρ που ακούνε Όπερα. Η λύτρωση ενός εφοριακού σε ένα πανηγύρι της επαρχίας. Η δίψα για ζωή ενός παιδιού που βρίσκεται καθηλωμένο σε αναπηρικό αμαξίδιο. Ο σεμνός συνθέτης που εκρήγνυται στο μπαρ του Μπάτμαν. Ένας γέροντας που θέλει να κάνει clubbing στην Μύκονο. Μια σόμπα με χαραγμένο ένα όνομα πεταμένη στα παλιατζίδικα στο Μοναστηράκι. Ο σκηνοθέτης Τζων Κασσαβέτης τρώει σε ξενυχτάδικο της Συγγρού. Σχηματίζεις τον αριθμό σου στο κινητό σου και σου απαντά ο εαυτός σου. Και μια αποτυχημένη συνέντευξη με έναν ρεμπέτη σου υπενθυμίζει την ζωή που δεν έζησες.

Δεκαπέντε διηγήματα μικρής φόρμας. Δεκαπέντε θραύσματα λόγου σαν πυροβολισμοί ενός ελεύθερου σκοπευτή από ταράτσα, μικρά κείμενα που αναποδογυρίζουν την πραγματικότητα της σύγχρονης ταυτότητας για να την ξανακάνουν πραγματική.

Την Κυριακή η παρουσίαση του βιβλίου της Gail Holst για τον Μίκη Θεοδωράκη

Το περιοδικό και οι εκδόσεις Μετρονόμος σας προσκαλούν

στην παρουσίαση του βιβλίου της Gail Holst

Mίκης Θεοδωράκης

Μύθος και πολιτική στη σύγχρονη ελληνική μουσική

την Κυριακή 22 Ιουνίου στις 8:30 μ.μ.

στο Μusic Restaurant Bar  Malvazia

(Αγαθημέρου 1 και Πειραιώς 134, δίπλα στο Μουσείο Μπενάκη)

Για τον βιβλίο θα μιλήσουν

ο Γιώργος Μονεμβασίτης, κριτικός και ιστορικός μουσικής

και ο Αλέξης Βάκης, συνθέτης

Τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη θα ερμηνεύσουν

ο Νίκος Ανδρουλάκης και η Μπέττυ Χαρλαύτη

Στο πιάνο ο συνθέτης Μιχάλης Τερζής

Το βιβλίο της Gail Holst για τον Μίκη Θεοδωράκη από τον "Μετρονόμο"

Gail Holst

Mίκης Θεοδωράκης

Μύθος και πολιτική στη σύγχρονη ελληνική μουσική

ISBN: 978-618-5010-171, Σελίδες: 248, Μέγεθος: 17x24 

Αrtwork εξωφύλλου: Πέτρος Παράσχης

Φωτογραφίες έκδοσης: Αρχείο Μίκη Θεοδωράκη

Ο αποστασιοποιημένος παρατηρητής προσεγγίζει πιο ψύχραιμα ένα θέμα, μια και η λογική υπερέχει του συναισθήματος. Όταν δε το θέμα αυτό εμπίπτει στο γνωστικό του πεδίο, τότε η προσέγγιση απολαμβάνει τη δυναμική, την αξία και την αρωγή της επιστημοσύνης. Με εφόδιο τις δυο αυτές συνιστώσες, αποστασιοποίηση και επιστημοσύνη, αποπειράθηκε η Gail Holst να αποτιμήσει, προς τα τέλη της δεκαετίας 1970-1980, τη ζωή και το έργο του Μίκη Θεοδωράκη. Από τις επισταμένες έρευνες και καταγραφές της προέκυψε αγγλόφωνη έκδοση με τίτλο Theodorakis, Myths & Politics in Modern Greek Music, η οποία σύντομα, το 1980, κυκλοφόρησε, μεταφρασμένη στα ελληνικά, με τίτλο Μίκης Θεοδωράκης: Μύθος και πολιτική στη σύγχρονη ελληνική μουσική. Στη δυσεύρετη σήμερα μονογραφία της η συγγραφέας εστιάζει στον Μίκη Θεοδωράκη και ως ενεργό πολίτη και ως μουσικό δημιουργό. Ως μουσικό δημιουργό, κυρίως, μια και ως τέτοιον τον γνώρισε το 1972 στην πατρίδα της, την Αυστραλία, η Holst, όντας μουσικός και μουσικολόγος η ίδια. 

Ο απέραντος, πολύτροπα ομολογημένος, θαυμασμός της προς το ζωντανό και αδιαπραγμάτευτο μνημείο του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, που ονομάζεται Μίκης Θεοδωράκης, δεν την εμπόδισε να στοιχειοθετήσει ένα ρεαλιστικό μουσικό και πολιτικό πορτρέτο, το οποίο, εκτός από τις εμπεριστατωμένες παρατηρήσεις και αναφορές έχει ένα ακόμη μεγάλο χάρισμα: αποφεύγει την αγιοποίηση. Όχι μόνο την αποφεύγει, αλλά συχνά καταγράφει τις αντιρρήσεις και τις διχογνωμίες της. Έχοντας αποκτήσει μιαν ιδιαίτερη σχέση μαζί του – εκτός των άλλων συνεργάστηκε, ως μουσικός, με την ορχήστρα του σε περιοδεία στην Πελοπόννησο και την Κεντρική Ελλάδα, το 1975 – αποδεικνύεται στο μελέτημά της αυτό απόμακρος ουδέτερος παρατηρητής, ανεπηρέαστος από την προσωπική επικοινωνία και την αλληλοεκτίμηση. Ένα ιστορικό ζωής και τέχνης, είναι εν κατακλείδι, το πόνημα της Χολστ για τον Θεοδωράκη, το οποίο είναι συνταγμένο με απροκάλυπτη εκτίμηση, αλλά και βαθιά, πολυεπίπεδη γνώση, η οποία προσφέρει το δικαίωμα σε δόκιμες προεκτάσεις-αναφορές. 

Η έλλειψη της καθόλα σημαντικής αυτής έκδοσης, γέννησε την ανάγκη της επανέκδοσης. Και ιδού πραγματοποιήθηκε αυτή χάρη στην ανιδιοτελή αφοσίωση στην Ελληνική Μουσική του Θανάση Συλιβού, που φρόντισε όχι απλώς για την επανέκδοσή του, αλλά για μια νέα έκδοση, αφού είναι συμπληρωμένη με φωτογραφική τεκμηρίωση, ένα νέο επίλογο και ένα νέο σημαντικό κεφάλαιο, που αναφέρεται στην τριλογία των λυρικών έργων του Μίκη Θεοδωράκη (Μήδεια-Ηλέκτρα-Αντιγόνη), συσχετίζοντάς τα με τις σύγχρονες ελληνικές τραγωδίες – παρόμοιο θέμα ανέπτυξε, με διαφορετικό, όμως, τρόπο η συγγραφέας στην ομιλία της στο Διεθνές Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στα Χανιά τον Ιούλιο του 2005, για να γιορταστούν τα ογδοντάχρονα του Μίκη. 

Το βιβλίο εμπλουτίζει τις γνώσεις όχι μόνο για τον Μίκη, αλλά και για ολόκληρο τον Ελληνισμό, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Γιατί ο Μίκης αν και από χρόνια οικουμενικός, είναι πρωτίστως Έλληνας. Και ως αναπόσπαστο κομμάτι της Ελλάδας τον πραγματεύεται η Holst.

Γιώργος Β. Μονεμβασίτης 

Κριτικός και Ιστορικός Μουσικής

Με την υποστήριξη:

Τάσος Λειβαδίτης - Τραγουδάω, όπως τραγουδάει το ποτάμι

Τάσος Λειβαδίτης

Τραγουδάω, όπως τραγουδάει το ποτάμι

Μελοποιημένοι στίχοι

ISBN: 9786185010140, Σελίδες: 184, Σχήμα: 17x24

«στο βάθος η μουσική δεν είναι πάθος ή όνειρο, νοσταλγία ή ρεμβασμός

αλλά μια δικαιοσύνη»

Στις 30 Οκτωβρίου 2013 συμπληρώθηκαν 25 χρόνια από τον θάνατό του Tάσου Λειβαδίτη. Ήδη στο περιοδικό Μετρονόμος παρουσιάστηκε ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στον μελοποιημένο λόγο του ποιητή που ήρθε να συμπληρώσει την ιδιαίτερη σχέση του με τη μουσική (ο ίδιος έπαιζε πιάνο και βιολί) η οποία υπάρχει διάσπαρτη στο έργο του. Το αφιέρωμα αυτό, που επιμελήθηκε ο Σπύρος Αραβανής και ο Θανάσης Συλιβός, σε νέα επεξεργασμένη μορφή και με αρκετές προσθήκες περιλαμβάνεται στις σελίδες του παρόντος βιβλίου μαζί με όλους του στίχους που έχει γράψει ο Λειβαδίτης όπως μελοποιήθηκαν από τους συνθέτες με τους οποίους συνεργάστηκε. Τα κείμενα υπογράφουν οι: Μίκης Θεοδωράκης, Φώντας Λάδης, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Μίμης Πλέσσας, Πέτρος Πανδής, Μιχάλης Γρηγορίου, Θανάσης Συλιβός, Σταύρος Καρτσωνάκης, Λίνος Ιωαννίδης, Σπύρος Αραβανής, Μιχάλης Γελασάκης, Ηρακλής Οικονόμου (επιμ.), Αλέξης Λιόλης (επιμ.), Χρήστος Α. Μιχαήλ (επιμ.). 

Για τον άνθρωπο Τάσο Λειβαδίτη γράφουν οι Γιάννης Βάγιας, Γιώργος Δουατζής, Γιάννης Κουβαράς, Γιώργος Μαρκόπουλος και Απόστολος Μπενάτσης.

Επίσης, φιλοξενούνται δυο καινούρια ζωγραφικά έργα του Άντη Ιωαννίδη, εμπνευσμένα από την ποίηση του Λειβαδίτη, δημοσιεύεται το κείμενο του Ορατόριου «Σκοτεινή Πράξη», (σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη), του συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου καθώς και αναλυτικός κατάλογος της εργογραφίας και της δισκογραφίας του.

Το φωτογραφικό υλικό και τα χειρόγραφα που δημοσιεύονται παραχώρησε ευγενικά ο Στέλιος Χαλάς, εγγονός του Τάσου Λειβαδίτη και το εξώφυλλο του βιβλίου σχεδίασε ο Πέτρος Παράσχης.

*Μπορείτε να το παραγγείλετε και με αντικαταβολή στέλνοντας τα στοιχεία σας –ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, ταχ. κώδικα, και τηλέφωνο - στο metro-no@otenet.gr To κόστος είναι 16 ευρώ (περιλαμβάνονται τα έξοδα αποστολής)

Μαρινέλλα Βλαχάκη: "Η τελευταία εργάσιμη"

Mαρινέλλα Βλαχάκη

Η τελευταία εργάσιμη
 
ISBN: 978-618-5010-08-9, σχήμα: 13 x 20 σελ.: 80

Έντιμες και βαθιά ανθρώπινες ιστορίες εξ αφορμής μιας φωτογραφίας, μιας σκηνής στο δρόμο, ενός τυχαίου συμβάντος.
 
Με γλώσσα ζωντανή και απέριττη, με «καθαρούς» διαλόγους και ρέουσα γραφή, ξετυλίγονται αναπάντεχα γεγονότα, αντιδράσεις, σκέψεις, ανατροπές – που οδηγούν τους «αφανείς», χαμηλόφωνους ήρωες, στα όρια της ανθρώπινης αντοχής και στάσης.
Κάποτε ξεπερνούν τα εμπόδια, κι άλλες φορές ξεπερνιούνται από αυτά.
 
Στα διηγήματα της Μαρινέλλας Βλαχάκη, ο αναγνώστης συχνά συναντά τον εαυτό του κι άλλοτε πάλι νιώθει πως τα πρόσωπα, είναι οικείοι, πολύ δικοί του άνθρωποι.
 
Το ιδίωμα της δυτικής Κρήτης «ακούγεται» προσδίνοντας μουσικότητα δραματική, σχεδόν παραστατική δραματικότητα στα κείμενα. 

Αντώνης Περαντωνάκης
Ποιητής

"Μάνος Λοΐζος: απ' τη μνήμη στην καρδιά" - Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο σε επιμέλεια Θανάση Συλιβού

 

ΜΑΝΟΣ ΛΟΪΖΟΣ

Απ΄τη μνήμη στην καρδιά

Επιμέλεια: Θανάσης Συλιβός

ISBN: 978-618-5010-04-1, σχήμα: 17 x 24,  σελ.: 296

Οι άνθρωποι στον τόπο αυτό που λέμε Ελλάδα, από την εποχή του Ομήρου μέχρι τη ζοφερή σημερινή πραγματικότητα, πέρασαν απ’ τα σαράντα κύματα της Ιστορίας. Κλέη και δηώσεις, επάρσεις και ταπεινώσεις, δόξες και καταφρόνιες. Μια μικρή γωνιά του κόσμου κάποτε έφτασε να κυριεύσει όλο τον κόσμο· μα το περσότερο που έχουν να θυμούνται βιωματικά οι την Ελληνικήν λαλούντες είναι το αμφίβολο, το αναιρέσιμο, το φευγαλέο των Καιρών. Ότι μόνοι, ή σχεδόν μόνοι, προάσπιζαν το είναι τους, την ψυχή τους, κρατώντας την εύθρυπτη πεταλούδα ανάμεσα στις χούφτες τους· και τραγουδώντας της... Κι όποιος καλύτερα της τραγουδούσε, γινόταν του Καιρού του η ψυχή.

Όπως ο Μάνος Λοΐζος, που στα σαράντα πέντε μόλις χρόνια που έζησε ανάμεσά μας κρατούσε αυτός τις ψυχές ολωνών μας, κι άλλοτε τις νανούριζε, άλλοτε τις αλάφιαζε, άλλοτε παιχνιδιάρικα μ’ ένα δελφινάκι τις σεργιανούσε μεσοπέλαγα στου Έρωτα την προσμονή, κι άλλοτε με νότες μπλαβιές, με mal du depart, κερνούσε πικρό γλυκό του κουταλιού...

Ένας τέτοιος δημιουργός και οι δημιουργίες του δεν εξαντλούνται, δεν μπορούν να εξαντληθούν, στις 300 σελίδες ενός βιβλίου. Σε όσες σελίδες, οποιουδήποτε βιβλίου!

Όμως η προσπάθεια αυτή του «Μετρονόμου», με την έκδοση «Μάνος Λοΐζος. Απ’ τη μνήμη στην καρδιά», την οποία επιμελήθηκε ο Θανάσης Συλιβός και το εξώφυλλό της φιλοτέχνησε ο Πέτρος Παράσχης, ξεχωρίζει γιατί είναι έργο φτιαγμένο από καρδιάς!

Στις εμπλουτισμένες με σπάνιο φωτογραφικό υλικό και ντοκουμέντα αρχείου σελίδες του συγκεντρώνεται οτιδήποτε έχει σχέση με τον σπουδαίο δημιουργό: η διαδρομή του (Αλεξάνδρεια – Αθήνα – Μόσχα), η πλήρης εργογραφία (μουσική για τον κινηματογράφο και το θέατρο) και δισκογραφία του, οι λιγοστές συνεντεύξεις του, κείμενα γραμμένα από συνεργάτες και φίλους του (Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Ρίτσος, Φώντας Λάδης, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μανώλης Ρασούλης, Χρήστος Λεοντής, Γιάννης Νεγρεπόντης, Δημήτρης Χριστοδούλου, Κωστούλα Μητροπούλου, Νότης Μαυρουδής κ.ά.), σελίδες από σημειώσεις του, γράμματά του από ευτυχισμένες εποχές αλλά και άλλα, από το κρεβάτι του νοσοκομείου...

Ένα βιβλίο που όταν το κλείνεις μετά την τελευταία του σελίδα τα χέρια αρνούνται να το αφήσουν, σαν ν’ αρνείται η ψυχή να συγκατανεύσει στον αποχωρισμό...

Δημήτρης Λέντζος: "Λαμά σαβαχθανί" - Οκτώ διηγήματα και οκτώ τραγούδια

 

Δημήτρης Λέντζος

 

Λαμά σαβαχθανί

Οκτώ διηγήματα και οκτώ τραγούδια

Βιβλίο + CD 

ISBN: 978-618-5010-03-4, σχήμα: 14,5 x 21, 5 σελ.: 180

Λαμά σαβαχθανί. Οκτώ διηγήματα του Δημήτρη Λέντζου. Οκτώ ιστορίες δυνατές, σκληρές σαν πέτρα, με την αυταπάτη της πλαστικότητας του δέρματος στην αφή τους. Τα πρόσωπα του Λέντζου είναι ρόλοι, τραγικοί, με αρχέγονα ένστικτα και το δίκαιο πάντα δικό τους ως αρχέτυπη προϋπόθεση. Ρόλοι στο σκηνικό μιας άνυδρης επαρχίας, με τροχισμένη αθέρα, ατσάλινη, που σε κόβει. Γλώσσα χωμάτινη, κολλημένη σαν μπουχός στο ιδρωμένο σώμα της. Μια επαρχία που την κουβαλάει σαν μοίρα πάνω του και μέσα του και στις μικρές εκείνες αστικές «πράξεις»  του ίδιου πάντα δράματος. Σε όλες του τις ιστορίες ο Λέντζος έχει πάντα Τρίτη Πράξη και απομηχανή θεό.

Αμάρτημα προπατορικό. Οκτώ τραγούδια που και αυτά είναι ρόλοι στο ίδιο δράμα. Οκτώ τραγούδια ως μικρά εικονίσματα στο εκκρεμές τέμπλο των αισθημάτων και της μεγάλης ακινησίας των παθών.

Τους στίχους του Δημήτρη Λέντζου μελοποίησαν ο Χρήστος Λεοντής, ο Μιχάλης Τερζής, ο Παντελής Θαλασσινός, ο Νεοκλής Νεοφυτίδης, ο Σπύρος Κουρκουνάκης, ο Στάθης Γκότσης και ο Φίλιππος Πλακιάς και ερμήνευσαν οι Μαρία Αναματερού, Γεωργία Γρηγοριάδου, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, Παντελής Θαλασσινός, Ζωή Παπαδοπούλου, Φίλιππος Πλακιάς, Μίλτος Πασχαλίδης και Διονύσης Τσακνής.

Εξαιρετική η παρουσία του Νεοκλή Νεοφυτίδη ως πιανίστα σε ένα ρόλο σπουδαίο και ακριβό.

Ο πίνακας του εξωφύλλου είναι της Γεωργίας Καραχάλιου.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος.

O Δημήτρης Λέντζος γεννήθηκε το 1960 στις Μηλιές Ηλίας. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές εργασίες και ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από τον Χρήστο Λεοντή, τον Μιχάλη Τερζή, το Νεοκλή Νεοφυτίδη κ.ά. Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Μανώλης Μητσιάς, ο Νίκος Δημητράτος, ο Παντελής Θαλασσινός, η Γλυκερία, η Μαρία Σουλτάτου, η Σοφία Παπάζογλου κ.ά. Το 2008 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μετρονόμος η συλλογή διηγημάτων του «Η μεγάλη διαδήλωση του ενός».

Δημήτρης Χριστοδούλου: "Το Γούπατο"

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ XΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Το Γούπατο

ISBN: 978-618-5010-01-0

σχήμα: 14 x 20, 5 σελ.: 280

Δεκαετία του 1930, σε φτωχογειτονιά της Αθήνας. Ο μικρός Βενιαμίν, ορφανός από πατέρα, ζει στερημένα στη δύσκολη προ δικτατορίας Μεταξά εποχή. Κλειστή κοινωνία, εμμονές και ιδεοληψίες, ακατανόητα γι’ αυτόν πρότυπα κοινωνικής, σεξουαλικής, πολιτικής συμπεριφοράς. Αλλά και ένας κόσμος μυστικός που ανασαίνει κάτω από τη βιτρίνα του καθημερινής, εν πολλοίς επίπλαστης, χρηστομάθειας.

Ώσπου ξημερώνει η 4^η Αυγούστου. Κι όλα τα χρώματα των ημερών μετατοπίζονται στην κλίμακα του γκρι… Ωστόσο, ακόμα κι έτσι, κανείς (πόσω μάλλον ο έφηβος, πια, Βενιαμίν) δεν μπορούσε να εκτιμήσει τη σφοδρότητα της λαίλαπας που επρόκειτο να σαρώσει συθέμελα τον μικρόκοσμό τους. Πόλεμος. Πολύ σύντομα η απάνθρωπα αργόσυρτη, φονική Κατοχή. Πείνα! Έως θανάτου Πείνα! Και χώρος πουθενά για εφηβική αφέλεια. Οι έφηβοι εκείνης της γενιάς ανδρώθηκαν με μιας· ή πέθαναν… Στην εθνικοσοσιαλιστική Νέα Τάξη πραγμάτων του Χίτλερ η ξεγνοιασιά ήταν εξίσου θανατηφόρα όσο οι σφαίρες των ταγματασφαλιτών ή το «ταξίδι» για το Άουσβιτς. Η φρίκη τράβηξε με αίμα μια γραμμή, κι οι άνθρωποι μοιράστηκαν στα δυο: από ’κεί οι φασίστες, από ’δώ όσοι μάχονταν για ένα όνειρο που το ’λεγαν: Ελευθερία!
 

Μα τα όνειρα δεν τόχουνε συνήθειο να κρατούν πολύ. Ετούτο τ’ όνειρο, του Βενιαμίν και της γενιάς του, κατέληξε εφιάλτης γι’ άλλους στην άμμο του Ελ Ντάμπα, γι’ άλλους στις ξερολιθιές της Μακρονήσου, γι’ άλλους μπροστά στις κάννες κάποιου εκτελεστικού αποσπάσματος της υποτίθεται ελεύθερης Ελλάδας.

Tο με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία βιβλίο του πεζογράφου, ποιητή και στιχουργού Δημήτρη Χριστοδούλου «Το Γούπατο» (κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1976) θεωρείται, και είναι, κλασικό στο είδος του. Ένα έργο σταθμός της νεότερης ελληνικής Λογοτεχνίας.

Μα τόσος φόβος; Γιατί; Θα φάει δυο σφαίρες το πολύ και θα πεθάνει! Όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα, γιατί τόσος φόβος; Γιατί αυτό το τέρας; Οι άνθρωποι πεθαίνουν χιλιάδες χρόνια τώρα. Να, χτες κι ο Στάθης, μπορεί να 'χουν σκοτώσει και την Ιωάννα και τον Ζαδέ, γιατί δεν γίνεται ο θάνατος κάτι απλό; Να, κάτι σαν ένα ποτήρι νερό που το πίνεις και ξεμπερδεύεις;

Γιατί, θα του πει ύστερα από χρόνια η Μαρία, δεν είναι ένα ποτήρι νερό ο θάνατος. Είναι αυτό που είναι! Κι αυτό που είναι ο θάνατος είναι απαράδεκτο, αηδιαστικό κι ακατανόητο!

Απαράδεκτο, αηδιαστικό και ακατανόητο! Και το χειρότερο: Άμα προέρχεται από τους ανθρώπους είναι και προσβλητικό! Νικάνε απάνω σου! Κι αυτήν τη νίκη την ξερνάς, δεν τη θέλεις, γιατί στο κάτω κάτω της γραφής δεν θέλεις να νικήσουν ούτε αυτοί ούτε οι ιδέες τους.

Και φαίνεται πως για τον φασισμό δεν μπορεί να το κουβεντιάσει κανείς και πολύ.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

-----

Ο Δημήτρης Χριστοδούλου (1924-1991) γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και παρακολούθησε μαθήματα στο τμήμα οικονομικών επιστημών της Παντείου Σχολής. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής έγινε μέλος του ΕΑΜ και το 1944 κρατήθηκε από τους άγγλους στο στρατόπεδο Ελ Ντάμπα στην Αίγυπτο. Κατά τη διάρκεια της απριλιανής δικτατορίας έζησε αυτοεξόριστος στο Παρίσι. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1952 με τη δημοσίευση του ποιήματος «Νυχτοφύλακες» στο περιοδικό Μακεδονικά Γράμματα και το 1954 κυκλοφόρησε η ομώνυμη πρώτη ποιητική συλλογή του. Ασχολήθηκε επίσης με την πεζογραφία , το θέατρο και τη στιχουργική. Έργα του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, γαλλικά, ολλανδικά και σουηδικά. Στίχους του μελοποίησαν  ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Μάνος Λοΐζος, ο Μίμης Πλέσσας, ο Λίνος Κόκοτος, ο Ζορζ Μουστακί κ.ά.

Σπύρος Αραβανής: "Η ιστορία ενός ανθρώπου"

ΣΠΥΡΟΣ ΑΡΑΒΑΝΗΣ

Η ιστορία ενός ανθρώπου

Δυο χρόνια μετά την «Ανοσία της άγνοιας» ο φιλόλογος - δημοσιογράφος (Δίφωνο, Μετρονόμος, «Βιβλιοθήκη» Ελευθεροτυπίας κ.ά.) και συνεκδότης της Επιθεώρησης Ποιητικής Τέχνης Ποιείν, www.poiein.gr, Σπύρος Αραβανής, κυκλοφορεί το δεύτερο του ποιητικό βιβλίο, «Η Ιστορία ενός Ανθρώπου». Πρόκειται για μια σπονδυλωτή σύνθεση διαιρεμένη σε πέντε θεματικές με τις οποίες συνδιαλέγεται ποιητικά: το Θεό, τη Ζωή, τον Έρωτα, το Θάνατο, τη Μνήμη. Κεντρικός άξονας ο Άνθρωπος που βαδίζει σκυφτός στα μονοπάτια της σκέψης αυτών των αιωνίων ζητημάτων με την αγωνιώδη προσπάθεια «να μη ξεχάσει». Ο ακραιφνής κοινωνικό-πολιτικός λόγος των περισσοτέρων ποιημάτων διαχέεται μέσα στα ποιήματα χωρίς τον επικαιρικό του χαρακτήρα, αλλά με μια διαχρονική ανησυχία και ένα απολογιστικό πνεύμα καταλήγοντας σε οδυνηρές αλλά όχι μοιρολατρικές διαπιστώσεις:

Και εκείνες οι καταστροφές και οι αποδημίες

οι εμφύλιοι σπαραγμοί και οι θυσίες

διαβάζονται πια σαν ξόρκια

όχι ως ιστορία

και προβάλλονται τρισδιάστατα σε σκοτεινές αίθουσες

το χρήμα να ξεπλένει το αίμα

το αίμα να ξεπλένει το χρήμα.

ή:

Δεν νιώθουν,

μόνο εκπορνεύουν

το χρόνο τους.

Δεν αισθάνονται,

μόνο υγροροούν.

Έτσι,

στα αυριανά εκθέματα

των μουσείων

θα λείπει η καρδιά.

Θα αναγράφεται μόνο

ως υποσημείωση

στην πίσω πλευρά

του εισιτηρίου.

Δημήτρης Θεολόγου: "Φταίνε τα τραγούδια"

Δημήτρης Θεολόγου

Φταίνε τα τραγούδια

ISBN: 978-960-99366-5-1, σχήμα 17x 24, σελ.144

Τα κείμενα του Δημήτρη Θεολόγου τόσο τα πεζά, όσο και τα έμμετρα, ανακατεύουν μνήμες και εποχές, «Χρωματίζουν» μια πορεία ζωής, με στίχους, τραγούδια και έντονες βιωματικές αναφορές, δοσμένες με ευαισθησία και αφηγηματικό λόγο.

Στο βιβλίο του καταγράφει δυνατές στιγμές της διαδρομής του, από τις φτωχογειτονιές της Νέας Ιωνίας στο Βόλο στα δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια, στο Νέο Ψυχικό της δεκαετίας του ’60, το Νέο Ψυχικό των μικρασιατών προσφύγων , με τα μικρά σπιτάκια και τις αυλές. Και διατηρεί ζωντανή και δεμένη με όμορφα τραγούδια στιχάκια, αυτή τη διαδρομή με το δικό του πήγαιν’ έλα Βόλος – Αθήνα – Βόλος.

Μέσα από αφηγήσεις, ντοκουμέντα και φωτογραφίες μιλά για τους ωραίους ανθρώπους που τον έκαναν να αγαπήσει με πάθος την μουσική και τα τραγούδια. Τον Παναγιώτη Αχειλά, μεγάλο καλλιτέχνη στο βιολί και το κανονάκι και τον Νίκο Θεολόγου λαϊκό τραγουδιστή της μικρασιατικής παράδοσης. Δάσκαλοι κι οι δυο, στυλοβάτες της σχολής παραδοσιακής μουσικής της Νέας Ιωνίας του Βόλου, που έφεραν πολλούς νέους ανθρώπους κοντά στην μουσική παράδοση  των προσφύγων και έδωσαν δεκάδες συναυλίες σε όλοι την Ελλάδα.

Στίχοι, λέξεις, μελωδίες. Καταφύγια μυστικά.

Καταπακτές αναμνήσεων για ωραίους και ηττημένους.

Για μαχητές και για ονειροπόλους.

Ανοίξτε την καρδιά σας... Σκύψτε με προσοχή σ’ αυτά τα γράμματα.

Αφεθείτε στις ιστορίες του... Ταξιδέψτε...

Η ζωή του όλη, είναι τραγούδια. Τραγουδήστε τα μαζί του.

Τις δύσκολες στιγμές λυτρώνουν τα τραγούδια

γλυκά σε παίρνουν αγκαλιά σαν τη μαμά

έχουν ζωή και μυρωδιά σαν τα λουλούδια

που μέσα κρύβεται των στίχων η ομορφιά.

Ο Δημήτρης Θεολόγου γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα του χρόνια στην Νέα Ιωνία του Βόλου. Στα πέτρινα χρόνια του ΄60  η οικογένεια του αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Αθήνα (στο Νέο Ψυχικό). Τελειώνοντας το δημοτικό ξεκίνησε να δουλεύει σαν υπάλληλος σε βιβλιοπωλείο ενώ παράλληλα τελείωσε νυχτερινό Γυμνάσιο και Λύκειο. Έκανε ραδιοφωνικές εκπομπές για μια δεκαετία. Ταξίδεψε με όχημα την μουσική και τα τραγούδια μέσα από τις συχνότητες της «Κοκκινοσκουφίτσα στα fm», του «Αιγαίο fm», του «Ράδιο Βερόνικα» και της «Αθηναϊκής Ραδιοφωνίας». Σήμερα εργάζεται σαν υπεύθυνος πωλήσεων στο χώρο των βιβλιοχαρτοπωλείων και κατοικεί στο Χαλάνδρι.

Μαρινέλλα Βλαχάκη: "σιλάνς σιλβουπλέ"

Μαρινέλλα Βλαχάκη

σιλάνς σιλβουπλέ

ISBN: 978-960-99366-3-7, σχήμα 14x 21, σελ. 216 τιμή: 12,78

Ένα κορίτσι μεγαλώνει σʼ ένα ορεινό χωριό της Κρήτης στη δεκαετία του 1960. Τραγικά γεγονότα, αντιφάσεις, απώλειες  και περίεργες συγκυρίες το σημαδεύουν. Διαταράσσεται ψυχικά, και παλεύει με σκιές και φαντάσματα. Δεν καταφέρνει να κοινωνικοποιηθεί, φοβάται τους ανθρώπους, ζει σιωπηλό σαν αγρίμι, σʼ έναν κόσμο χτισμένο από μυστικά. Με τις ευαίσθητες κεραίες του αντιλαμβάνεται και τον παραμικρό κραδασμό κι όλα μετατρέπονται σε εφιάλτες. Γράφει σε εκθέσεις ό,τι σκέφτεται και στη συνέχεια κρύβει τα χαρτάκια στην εσοχή ενός βράχου. Στο περιεχόμενο των εκθέσεων φανερώνονται με απλότητα, αθωότητα και ενίοτε με χιούμορ, αποσιωπήσεις και αλήθειες που κανείς δεν θέλει να ακούσει. Με την προσωπική ιστορία του κοριτσιού, προβάλλεται και το σκοτεινό, ταραγμένο πολιτικοκοινωνικό σκηνικό του 20ου αιώνα στον τόπο μας.

Το μυθιστόρημα «σιλάνς σιλβουπλέ», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος και πρόκειται σύντομα να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη με σκηνοθεσία του Θοδωρή Παπαδουλάκη. Θα είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη της επιτυχημένης σειράς «Το νησί». Τη διασκευή του σεναρίου έχει κάνει η συγγραφέας.

Σπύρος Αραβανής: "Η Ιστορία ενός Ανθρώπου"

ΣΠΥΡΟΣ ΑΡΑΒΑΝΗΣ
Η ιστορία ενός ανθρώπου

Δυο χρόνια μετά την «Ανοσία της άγνοιας» ο φιλόλογος- δημοσιογράφος (Δίφωνο, Μετρονόμος, «Βιβλιοθήκη» Ελευθεροτυπίας κ.ά.) και συνεκδότης της Επιθεώρησης Ποιητικής Τέχνης Ποιείν, www.poiein.gr, Σπύρος Αραβανής, κυκλοφορεί το δεύτερο του ποιητικό βιβλίο, «Η Ιστορία ενός Ανθρώπου». Πρόκειται για μια σπονδυλωτή σύνθεση διαιρεμένη σε πέντε θεματικές με τις οποίες συνδιαλέγεται ποιητικά: το Θεό, τη Ζωή, τον Έρωτα, το Θάνατο, τη Μνήμη. Κεντρικός άξονας ο Άνθρωπος που βαδίζει σκυφτός στα μονοπάτια της σκέψης αυτών των αιωνίων ζητημάτων με την αγωνιώδη προσπάθεια «να μη ξεχάσει». Ο ακραιφνής κοινωνικό-πολιτικός λόγος των περισσοτέρων ποιημάτων διαχέεται μέσα στα ποιήματα χωρίς τον επικαιρικό του χαρακτήρα, αλλά με μια διαχρονική ανησυχία και ένα απολογιστικό πνεύμα καταλήγοντας σε οδυνηρές αλλά όχι μοιρολατρικές διαπιστώσεις:

.Και εκείνες οι καταστροφές και οι αποδημίες
οι εμφύλιοι σπαραγμοί και οι θυσίες
διαβάζονται πια σαν ξόρκια
όχι ως ιστορία
και προβάλλονται τρισδιάστατα σε σκοτεινές αίθουσες
το χρήμα να ξεπλένει το αίμα
το αίμα να ξεπλένει το χρήμα.
(«Η αρχιτεκτονική της λήθης»).

ή:

Δεν νιώθουν,
μόνο εκπορνεύουν
το χρόνο τους.
Δεν αισθάνονται,
μόνο υγροροούν.
Έτσι,
στα αυριανά εκθέματα
των μουσείων
θα λείπει η καρδιά.
Θα αναγράφεται μόνο
ως υποσημείωση
στην πίσω πλευρά
του εισιτηρίου.

Πάνος Χρυσοστόμου: "Είμαι... blogger και είμαι καλά!"

Πάνος Χρυσοστόμου

Είμαι… blogger και είμαι καλά!

ISBN 978-960-88528-4-6,
Σελίδες: 236, Σχήμα: 14 x 21

«Ήταν θυμάμαι μια Κυριακή 20 Μαΐου, που “ανέβηκε” αυτό το “ιστολόγιο”.
Έκτοτε λοιπόν μπορώ να υπολογίζω δικαίως το …«πόσων Μαΐων είμαι»!
Είμαι “blogger” λοιπόν!
Παλιά νομίζω ήμουν και «κανονικός» άνθρωπος. Μπορεί να ξαναγίνω πάλι αργότερα.
Δεν το ‘χω σκεφτεί πολύ...
Κι αν έκανα και λάθη, συγχώρησε με…
Θα τα ξανακάνω οπωσδήποτε !»

Το νέο βιβλίο του Πάνου Χρυσοστόμου για τα blogs και το διαδίκτυο,
κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μετρονόμος», με χορηγό επικοινωνίας την ΕΡΤ.

Γιώργος Σταυρακάκης: "Επέκεινα των Ασμάτων"

Γιώργος Σταυρακάκης

Επέκεινα των Ασμάτων

ISBN 978-960-88528-5-3

Σελίδες: 172, Σχήμα: 12 x 20

Ο τραγουδοποιός και ποιητής Γιώργος Σταυρακάκης αγκυροβολημένος χρόνια στο μπουγάζι του Νότου, μυθολογεί υπό την επήρεια του ζεστού του οίστρου αντιπαραβάλλοντας στον κατακερματισμό της καθημερινότητας και του χρόνου, την ποίηση της προσωπικής επαφής.

Η ποίηση του Γιώργου Σταυρακάκη είναι ποίηση ενός observateur. Η ιδιαίτερη σχέση του με τη γλώσσα, το υλικό με το οποίο η βίωση της εμπειρίας μπορεί να γίνει τέχνη, φέρνει σε απόλυτη ταύτιση το σώμα και την ψυχή των λέξεων.

Τι συμβαίνει όμως όταν ο ποιητής περιορίζει την επαφή του με την πραγματικότητα, και εμένει στην ανάλυση της -έστω και περιορισμένης- επαφής αυτής; Τότε η ευαισθησία πλαταίνει και βαθαίνει, μας λέει ο Φερνάντο Πεσόα.

Ο Γιώργος Σταυρακάκης το γνωρίζει αυτό; Γνωρίζει ότι μέσα μας είναι όλα, αρκεί να τα αναζητήσουμε; Ως ποιητής πάντως έχει κτίσει μια φωλιά (al mio nido), εικόνα την εικόνα, σκέψη τη σκέψη, και γνωρίζει πως το λιμάνι ζηλεύει (le porto gelosa). Διότι η φωλιά περιέχει επίσης το καθρέφτισμα ηλιοβασιλεμάτων, τα οποία -αν μη τι άλλο- γεννούν την αίσθηση της ελευθερίας. Αυτό το «κολπάκι» λοιπόν το ξέρει, όπως γνωρίζει και τον τρόπο να το ενεργοποιεί:

«...κι ένας ουρανός καθρέπτης / να ξεπλένει τα πρόσωπα... - ...ένας έφηβος θάνατος / καθρεπτίζεται στο βλέμμα...».

Η δημιουργία του Γιώργου Σταυρακάκη μοιάζει να συνίσταται κατά κύριο λόγο στην εκπαίδευση των άλλων, να αισθάνονται όλο και περισσότερο για δικό τους λογαριασμό. Και να αισθάνονται όλο και λιγότερο ως προσωπεία κοινωνικών ρόλων. Άλλωστε το ποίημα νοείται και ως αποκρυστάλλωμα μιας φευγαλέας ματιάς στον καθρέπτη. Καθότι στην «συνάντηση» με τον καθρέπτη, συνυπάρχει το «εμείς» και «οι εαυτοί του - εμείς». Και στη βάση αυτής της συνάντησης, αναζητείται, η αλήθεια, η εξιλέωση και η λύτρωση.

Ανάμεσα στον στίχο του τραγουδιού και στον στίχο της ποίησής του, όσον αφορά στο πνεύμα, δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή. Και τις δύο φόρμες τις χειρίζεται με την βαθιά αίσθηση του καθήκοντος που διέπει έναν καθαρόαιμο δημιουργό.

Στους στίχους του: «Ένα όμορφο ψέμα / η αλήθεια ζητάει / και χιλιάδες αλήθειες / το ψέμα σκορπάει», οριοθετείται και ο κόσμος της Τέχνης. Ένας κόσμος που δεν ορέγεται την πνευματική σήψη, την μόλυνση και την χυδαιότητα. Ένας κόσμος που «οι υπήκοοί» του βγαίνουν στον δρόμο, Δονκιχωτικά, με πολλά όνειρα στα ορθάνοιχτα μάτια τους, με βήμα σταθερό, χωρίς να σκοντάφτουν, απαντούν σωστά, υπάρχουν.

Στέλλα Βλαχογιάννη: "Με λένε Θάνατο"

 

Στέλλα Βλαχογιάννη

Με λένε Θάνατο

ISBN 978-960-88528-9-1

Σελίδες: 48, Σχήμα: 12x20

Η γνωστή δημοσιογράφος, ραδιοφωνική παραγωγός και ποιήτρια, Στέλλα Βλαχογιάννη, εφτά χρόνια μετά τη «Θλίψη του σώματος» (Μικρή Άρκτος, 2003) εκδίδει τη δεύτερη ποιητική της συλλογή, «Με λένε Θάνατο», από τις εκδόσεις Μετρονόμος. Γραφή εύθραυστη, βυθισμένη στις μνήμες των παιδικών χρόνων αλλά και των ενήλικων εποχών, λόγια νοτισμένα με συναίσθημα και σκέψη συνθέτουν ένα ιδιόμορφο ποιητικό σύμπαν στο οποίο τα όνειρα εμπλέκονται με τις σκληρές αλήθειες δημιουργώντας μια υπέρ-ρεαλιστική ατμόσφαιρα. Η Ιωάννα η Μοναχική, του πρώτου βιβλίου, επανέρχεται με τις σκέψεις της, οι Ύμνοι της Μεγάλης Εβδομάδας ακούγονται μέσω προσωπικών προσευχών, ο Παράδεισος εμφανίζει νέες διαστάσεις («Ένας μεγάλος κήπος που παίξαμε και χάσαμε νωρίς νωρίς οπότε γιατί τόση αγωνία για την Αγάπη»;) και ο Θάνατος αποκτά σώμα.

Ένα βιβλίο που επαναφέρει στην ποίηση τη χαμένη της ευαισθησία, την τόλμη στην αποκάλυψη του εαυτού της, την έκθεση:

«Τις λέξεις μου τις έχω πληρώσει πανάκριβα: χρόνια πορφυρά από το αίμα και συναντήσεις λευκές από τον απέραντο φόβο μιας βαθύτερης γνωριμίας. Μου πρότειναν δουλειά: σ’ ένα ακίνητο ποτάμι, να μετρώ τα πρόσωπα που καθρεφτίζονται ολημερίς σαν σε φιλμ το οποίο δεν θα εμφανιστεί ποτέ.

Αρνήθηκα.

Έχω δουλειά –είπα.

Εκτίθεμαι.»

(«Ο Παράδεισος»)

Η Στέλλα Βλαχογιάννη γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1957 και μεγάλωσε στο Μαρούσι και στο Ναύπλιο. Έχει εργαστεί σε πολλά περιοδικά (ΕΠΙΚΑΙΡΑ, ΔΙΦΩΝΟ, ΒΗΜΑgazino, hridanos.gr, ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ κ.ά) ως συντάκτης και αρχισυντάκτης υπογράφοντας δεκάδες άρθρα, συνεντεύξεις και κριτικές για το ελληνικό τραγούδι. Από το 2002, παρουσιάζει τα μεσάνυχτα κάθε Τετάρτης την ωριαία εκπομπή λόγου, «Ιατρείον Ασμάτων», στο Δεύτερο Πρόγραμμα, 103,7. Έχει συγγράψει τα βιβλία «Η θλίψη του σώματος» (Μικρή Άρκτος, 2003), «Ιατρείον Ασμάτων-αποσπάσματα ραδιοφωνικού λόγου» (Μικρή Άρκτος 2005») καθώς και το θεατρικό έργο «Μην παίζεις με τα χώματα» που ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία, την άνοιξη του 2010 στο θέατρο «ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ» (και παρουσιάζεται και τη νέα σεζόν).

Δημήτρης Λέντζος: "Η μεγάλη διαδήλωση του Ενός"

 

Δημήτρης Λέντζος

Η μεγάλη διαδήλωση του Ενός

Οκτώ διηγήματα και ένα παραμύθι

ISBN 978-960-88528-3-9

Σελίδες: 156, Σχήμα: 14 x 21

Ο Δημήτρης Λέντζος με το βιβλίο του "Η μεγάλη διαδήλωση του Ενός (Οκτώ διηγήματα και ένα παραμύθι)" εμφανίζεται για πρώτη φορά στη πεζογραφία.

Ποιητής και στιχουργός χρόνια ο ίδιος, καταπιάνεται με οκτώ ανθρώπινες ιστορίες («Η μεγάλη διαδήλωση του Ενός», «Ο Αυτιάς», «Η Φιλική εταιρεία», «Ο Τέταρτος», «Σεξουαλική παρενόχληση», «Οι Βάκχες», «Μηδέν εις το πηλήκιον», «Το κάψιμο του Ιούδα») και ένα παραμύθι («Το μερμηγκάκι και η πυγολαμπίδα»).

Η γραφή του είναι άμεση, σκληρή και τρυφερή μαζί, με λέξεις που βρίσκεις δίπλα σου το ίδιο πολυτελείς και το ίδιο πεταμένες. Σ΄ αυτό το έργο ο Δημήτρης Λέντζος μας αιφνιδιάζει. Οκτώ ιστορίες με δυνατό σκελετό και όλες με αρχή, μέση και τέλος, και σίγουρα την καθαρτήρια τρίτων πράξη, τόσο τραγική και τόσο ωραία. Ο λόγος του δημιουργεί ένα μεγάλο εικονοστάσιο που τρέχει σαν ποτάμι πότε προς τη θάλασσα και πότε εντός του, προς την πηγή του.

Και στο τέλος έρχεται λυτρωτικά το παραμύθι με τον υπέροχο λυρισμό, - που διακατέχει άλλωστε όλο το βιβλίο- να χαϊδέψει απαλά την αγριεμένη μας ψυχή με το υστερόγραφο:

«Αξίζει για τον Έρωτα

κανένας να χαθεί

με τα φτερά του

μες τη φωτιά του

μια νύχτα να καεί».